Sprawy z WIBOR to nie powtórka kredytów frankowych

Niedawno minęły trzy lata, od kiedy do przestrzeni publicznej dotarła sensacyjna informacja: Sąd Okręgowy w Katowicach wydał postanowienie o zabezpieczeniu powództwa kredytobiorcy złotowego i usunął WIBOR z umowy kredytu hipotecznego. W owym czasie wzbudziła ona duże zainteresowanie opinii publicznej. Jednak wniesione w tamtej sprawie przez bank zażalenie doprowadziło do szybkiego uchylenia tego - głośnego na ów czas - orzeczenia.

Spraw z WIBOR jest niewiele

Co się dzieje od tamtej pory? Sądy odnotowują niewielki, ale stały napływ spraw, w których kredytobiorcy kwestionują uczciwość klauzuli zmiennego oprocentowania w umowach kredytu złotowego zawartych z bankami. Według niedawno publikowanych danych obecnie w sądach prowadzonych jest ok. 2,5 tysiąca procesów, w których kwestionowane są umowy zawierające klauzule zmiennego oprocentowania oparte o wskaźnik WIBOR. Jak dotąd w tego typu sporach zapadło ponad 150 prawomocnych wyroków i żaden nie uwzględniał żądań kredytobiorców.

Mimo to konsumenci od trzech lat są intensywnie zachęcani przez niektóre kancelarie oraz firmy windykacyjne do tego, aby w drodze sądowej „usunąć WIBOR z umowy” bądź „unieważnić kredyt z WIBOR”. Jako zachętę przedstawiane bywają im korzystne orzeczenia uzyskane przez kredytobiorców w tego typu sprawach. W większości przypadków chodzi jednak o nieprawomocne orzeczenia w przedmiocie zabezpieczenia roszczenia, z których wiele jest następczo zmieniane przez sąd odwoławczy na niekorzyść kredytobiorcy. Punktem odniesienia bywają też sukcesy konsumentów w sprawach „frankowych” i zapadłe na ich kanwie wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE). Mogą one sugerować, że w dłuższej perspektywie sprawy klientów „złotówkowych” pójdą szlakiem utartym przez spory „frankowe”.

(...)

Cały artykuł Macieja Orkusza, Partnera z Praktyki Postępowań Spornych dostępny jest w serwisie prawo.pl.