Jacek Michalak i Paweł Suchocki analizują znaczenie wyroku TSUE w sprawie C-175/23 dla zasad nakładania korekt finansowych oraz ochrony beneficjentów środków unijnych.
Korekty finansowe nakładane na beneficjentów funduszy europejskich mogą wiązać się z koniecznością zwrotu znacznych kwot dofinansowania. W praktyce istotnym problemem pozostaje jednak automatyczne utożsamianie naruszenia procedur z powstaniem nieprawidłowości uzasadniającej zastosowanie sankcji. Tymczasem samo uchybienie formalne nie musi oznaczać rzeczywistego ani potencjalnego uszczerbku dla budżetu Unii Europejskiej.
Temu zagadnieniu poświęcony jest artykuł „Blankietowość normy a sankcja finansowa w prawie Unii Europejskiej – standardy ochrony beneficjenta w świetle wyroku TSUE”, autorstwa Jacka Michalaka i Pawła Suchockiego z Praktyki Podatkowej DZP, opublikowany na łamach czasopisma „Kontrola Państwowa” (5/2026).
Autorzy analizują charakter prawny definicji nieprawidłowości zawartej w art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013 oraz wynikające z niej napięcie między elastycznością regulacji unijnych a zasadą pewności prawa. Szczególną uwagę poświęcają wyrokowi TSUE w sprawie C-175/23, który podkreśla konieczność wykazania rzeczywistego lub potencjalnego negatywnego wpływu naruszenia na budżet UE. Omawiają również rolę taryfikatorów korekt finansowych i ryzyko automatyzmu sankcyjnego, a następnie odnoszą unijne standardy do polskiego modelu nakładania korekt, w tym granic uznania administracyjnego, standardu dowodowego oraz najnowszego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Artykuł dostępny jest na stronie Najwyższej Izby Kontroli.